กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋คอยดูพ่อหลินที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนเอง ในใจคิดว่า: หรือจะเปลี่ยนเวลาอื่นดี?
หลัก ๆ คือ ช่วงสองสามวันนี้เขาไม่อยากจะก้าวออกจากประตูห้องของตนเองสักเท่าไร
"ความหวังว่าคุณจะรักษาคำพูด
อย่าทำให้ฉันต้องเกลียดชังคุณอีกเป็นครั้งที่สอง"
ทว่าน่าเสียดาย สองประโยคนี้ของพ่อหลินได้ปิดกั้นทางถอยของโจวไป๋เอาไว้
โจวไป๋จึงทำได้เพียงกลืนคำพูดที่กำลังจะทางออกไปกลับคืนมา
ช่างเถอะ สี่โมงเย็นก็ไม่นับว่าเป็นเวลาที่อันตรายเกินไป
ขอแค่เขารีบซ่อมเสร็จประตูเร็ว ๆ แล้วกลับมา ก็น่าจะปัญหาไม่ใหญ่
ในที่สุดโจวไป๋ก็ไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธออกไป
ส่วนพ่อหลินหลังจากพูดสองประโยคสุดท้ายจบ ก็ลากย่างก้าวอันหนักอึ้ง ช้า ๆ เดินกลับไปยังบ้านของตนเองอีกครั้ง