ตอนที่ 218 ห้ามเลี้ยงสัตว์

อู่อิงเห็นป้ารองหิ้วขึ้นตัวโจวไป๋ ก็รีบคว้าไว้มือของเธอด้วยความร้อนใจ

“ป้ารองคะ ป้าอย่าโยนเสี่ยวเฮยแมวทิ้งเลยนะคะ

เขาไม่มีที่พึ่งพาเลย แม้แต่อาหารจะกินสักคำก็ยังไม่มี

ตอนที่หนูเจอเขา เขาก็ร่อแร่ใกล้หนึ่งลมหายใจ จวนเจียนจะใกล้ตายอยู่แล้ว

ถ้าป้าโยนออกไป เขาต้องมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่วันแน่ ๆ

หนูขอร้องล่ะค่ะ ปล่อยไปเสี่ยวเฮยแมวตัวนี้เถอะนะคะ”

อู่อิงลากจูงมือของป้ารองเอาไว้ น้ำเสียงที่พูดเจือเสียงสะอื้น

โจวไป๋เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองไปร่อแร่ใกล้หนึ่งลมหายใจตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทว่าการที่เขาถูกคนคว้าไว้ต้นคอด้านหลังจนทั่วทั้งร่างขยับไม่ได้

ความรู้สึกคับแค้นใจนี้ มันกลืนไม่ลงจริง ๆ