กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วังวนในห้องนั้นลอยกลางอากาศ หมุนวนอย่างไม่หยุดหย่อน
โจวไป๋ฝ่าสายลมเดินตรงเข้าไปข้างใน
ถูกปนเปื้อนก็ตาย
เคลียร์ไม่สำเร็จก็ตายเหมือนกัน
ในเมื่ออย่างไรก็ต้องตาย สู้เสี่ยงสู้สักตั้งโดยตรงไปเลยยังดีกว่า!
โจวไป๋ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในบรรดานั้นมาแต่แรกแล้ว
ดังนั้น เขาจึงฝ่าลม กำอยู่หมัดแน่น แล้วก้าวเข้าไปในห้องทีละก้าว
สายลมเหล่านั้นพัดปะทะลงบนผิวหนังทุกตารางนิ้วของเขา
ความเจ็บปวดรุนแรงกระตุ้นเส้นประสาทของเขา
ทว่า ความเจ็บปวดเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวจนถอยหนี กลับทำให้เขาโผล่ออกมารอยยิ้มที่ดูคลุ้มคลั่งออกมา