เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 59 คนในกระจก...เสียงเรียกจากความทรงจำ
สายลมหนาวพัดกระหน่ำไม่หยุด หิมะเม็ดใหญ่ปลิวว่อนลงมาจากท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง
ทุกคนเดินหน้าต่อไปตามหุบเขาที่ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาหิมะ เหอฟางเหลิ่งเดินอยู่ข้างเหลียงเหยาชู คอยซักถามนางไม่หยุดว่าควรทำลายค่ายกลนี้อย่างไร
ท้ายที่สุด เหลียงเหยาชูก็หมดความอดทนกับคำถามของเขา นางหันขวับมาถลึงตาใส่ ก่อนกล่าวอย่างหงุดหงิด
“ค่ายกลนี้ซับซ้อนเกินไป! จะให้อธิบายทั้งหมดภายในสองสามประโยคได้อย่างไร? หากข้าอธิบายได้ง่าย ๆ มีหรือจะไม่บอกเจ้า?!”
เมื่อถูกตวาดใส่ เหอฟางเหลิ่งก็หดคอกลับอย่างขุ่นเคือง เขายกมือขึ้นหมายจะหยิบพัดมาคลี่โบกเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน แต่เมื่อยกมือขึ้นกลับพบว่าฝ่ามือว่างเปล่า
พัดพับของเขาถูกฝนพิษกัดกร่อนจนสลายหายไปตั้งนานแล้ว!
ทว่าเมื่อไม่มีอะไรอยู่ในมือ เขากลับรู้สึกไม่คุ้นชินอย่างยิ่ง เหอฟางเหลิ่งจึงล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ ก่อนหยิบพัดใบธูปฤาษีออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ จากนั้นก็ยกขึ้นโบกตรงหน้าอกด้วยท่วงท่าสง่างาม
ภูเขารอบด้านถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบ สายลมหนาวพัดรุนแรงราวกับคมมีด เมื่อปะทะร่างกายก็แทบทำให้ผู้คนกลายเป็นแท่งน้ำแข็งได้ในพริบตา
โม่อวี้ลั่วเหลือบมองเหอฟางเหลิ่งครั้งหนึ่ง ก่อนอดถามเสียงเบาไม่ได้