เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 58 ด่านแห่งจิตใจ
หลินชิงไป๋ตะโกนสุดเสียง แทบจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ในร่างกาย
เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงของเขา ต่างก็ได้สติกลับคืนมา
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน ฟ้าดินมืดมิดไปทั่วทุกทิศ สายฟ้าแลบแปลบปลาบอย่างผิดธรรมชาติ เส้นแสงสว่างเจิดจ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ส่องให้ทั่วทั้งฟ้าดินสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน
ทั้งหมดเป็นเพียงภาพมายา...
พระราชวังที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยผู้คน รวมถึงเหล่าแขกเหรื่อที่กำลังยกจอกสุราดื่มกันอย่างครึกครื้น ล้วนเป็นเพียงภาพมายาทั้งสิ้น!
สถานที่แห่งนี้ต่างหากคือโลกแห่งความเป็นจริง!
พวกเขากำลังยืนอยู่กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไร้จุดสิ้นสุด และฝนพิษที่สามารถกัดกร่อนร่างกายจนกลายเป็นเถ้าถ่านก็พร้อมจะตกลงมาได้ทุกเมื่อ
เมื่อตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ทุกคนต่างหันมองหน้ากันอย่างตื่นตะลึง
“มาทางข้าเร็วเข้า!” เหลียงเหยาชูตะโกน