เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 57 กับดักพิษกลางพระราชวังภูตผี
ปลายนิ้วของหลินชิงไป๋สั่นระริก ขณะที่หยิบผลไม้เชื่อมลูกเล็กกลมมนขึ้นมาระหว่างนิ้ว หัวใจของเขาก็พลันปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม จนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เหตุใดถึงเป็นผลราสป์เบอร์รีเชื่อม?
เหตุใดเสี่ยวชีถึงพกผลราสป์เบอร์รีเชื่อมติดตัวเอาไว้?
ความทรงจำในอดีตมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวของหลินชิงไป๋ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก บีบรัดลำคอจนหายใจไม่ออก หน้าอกของเขาแน่นอึดอัดราวกับกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ หัวใจคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบิดขยี้จนเลือดไหลอาบ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเสียจนแทบไม่อาจหายใจได้
...
“อาจารย์ กินยาแล้วห้ามดื่มชานะขอรับ! ท่านหมอเหลียงเป็นคนบอกข้าเอง”
ราวกับหลินชิงไป๋ได้เห็นซีอันนั่งอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง
ซีอันกำลังเลือกผลไม้จากกองใหญ่ เขาคัดเอาลูกที่โตที่สุดและแดงที่สุดออกมา ก่อนนำไปเช็ดกับเสื้อผ้าที่เปื้อนดินของตนเอง จากนั้นจึงโน้มตัวเข้ามา ยื่นผลไม้จ่อริมฝีปากหลินชิงไป๋ ดวงตาเป็นประกายสดใสขณะมองเขา
“อาจารย์ ท่านชอบกินหรือไม่ขอรับ?”