เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 56 ผลไม้เชื่อมที่คุ้นเคย
หลินชิงไป๋ไม่ได้ใส่ใจกับความห่วงใยที่เสี่ยวชีแสดงออกมาอย่างกะทันหัน
เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองอีกฝ่าย เพียงทอดสายตาตรงไปข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นอะไร ขอบคุณคุณชายเซียวที่เป็นห่วง”
ท่าทีของหลินชิงไป๋เย็นชาอย่างยิ่ง ดวงตาของเสี่ยวชีพลันหม่นลง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ก็เห็นคนหลายคนกำลังวิ่งกลับมาอย่างเร่งรีบ
“อาจารย์! อาจารย์! ดูสิขอรับว่าข้าเก็บอะไรมาได้!”
หลินชิงไป๋หันไปตามเสียงเรียก ก็เห็นโม่อวี้ลั่วกำลังประคองไข่สีแดงสลับขาวใบหนึ่งไว้ด้วยสองมือ วิ่งตรงมาหาเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ โดยมีเหลียงเหยาชูและคนอื่น ๆ เดินตามอยู่ด้านหลัง
โม่อวี้ลั่วตื่นเต้นจนไม่ทันระวังเท้า เผลอเหยียบเหรียญทองบนพื้นจนลื่นล้มดังโครม!
แต่ถึงจะล้มกระแทกพื้นอย่างแรง เขาก็ยังใช้สองมือประคองไข่ใบนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ไม่ยอมให้มันได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย ก่อนรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความร้อนรน ตรวจดูว่าไข่แตกหรือไม่
“ระวังหน่อยสิ!”
“ไข่ที่อุตส่าห์เก็บมาได้อย่างยากลำบาก หากแตกขึ้นมา เจ้าคงได้ร้องไห้แน่!”