เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 51 อ้อมกอดที่คุ้นเคย
น้ำเสียงของหลินชิงไป๋แห้งผาก เขาตอบด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ไม่รู้จัก...”
ชายที่ยืนอยู่ไกลออกไปมีใบหน้าคมคาย โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ดำขลับและเปล่งประกายท่ามกลางราตรีอันมืดมิด ลึกล้ำและเงียบสงัดไม่ต่างจากป่าทึบเบื้องหลัง
หลินชิงไป๋ไม่รู้จักคนผู้นี้จริง ๆ
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงได้เห็นหน้าอีกฝ่าย ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก็พลันถาโถมเข้ามาในหัวใจ
ความรู้สึกนั้นรุนแรงประหนึ่งพายุคลั่งที่กวาดผ่านท้องนภา ก่อนหอบเอาร่างของเขาเข้าไปอยู่ท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยวกราก
เขาไม่อาจต้านทาน ไม่อาจดิ้นรนขัดขืน ทำได้เพียงปล่อยให้ตนเองจมดิ่งลงไปในความรู้สึกนั้นลึกขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังจะจมน้ำตาย
หลินชิงไป๋กำมือทั้งสองข้างแน่น พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดนี้ออกไป
“ท่านอาจารย์...”
ขณะนั้น มู่เยี่ยนก็เดินเข้ามาใกล้หลินชิงไป๋ ทว่านางเพิ่งเรียกออกมาได้เพียงคำเดียว ก็ถูกหลินชิงไป๋ขัดขึ้นเสียก่อน