เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 50 หวนคืนจวนอ๋องอวิ๋น พบพานคนในความมืด
เมื่อแสงสว่างภายนอกถ้ำเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ เรือใบไม้ที่คนทั้งสี่นั่งอยู่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนรูปลักษณ์ กลายเป็นเรือไม้ลำเล็กธรรมดา
ทั้งสี่คนนั่งอยู่บนเรือที่โคลงเคลง ก่อนค่อย ๆ ล่องออกมาจากปากถ้ำ
เมื่อคนทั้งสามที่อยู่ด้านหลังหลินชิงไป๋ได้เห็นโลกภายนอกซึ่งปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา พวกเขาก็ตื่นเต้นจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
ดวงตาของมู่เยี่ยนเปล่งประกาย นางร้องออกมาอย่างประหลาดใจ
“ว้าว! นี่น่ะหรือโลกมนุษย์... งดงามเหลือเกิน... ฮัดชิ่ว! แต่ก็หนาวมากด้วย!”
เหอฟางเหลิ่งหันมองนาง ก่อนกล่าวอย่างจนใจ
“เมื่อมาอยู่ในโลกมนุษย์ เจ้าก็กลายเป็นมนุษย์ธรรมดา ต้องรับรู้ความรู้สึกทั้งห้าเช่นเดียวกับมนุษย์ เมื่อไม่มีพลังเวทคอยปกป้องร่างกาย ย่อมต้องรู้สึกหนาวเป็นธรรมดา”
มู่เยี่ยนสูดจมูกฟุดฟิด ก่อนหันไปถามเสวียนเช่อ
“ศิษย์พี่ ท่านหนาวหรือไม่?”