เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 52 โอสถวิญญาณที่สูญสลาย
เสี่ยวชีกอดหลินชิงไป๋เอาไว้อย่างนั้นเป็นเวลานาน กระทั่งอีกฝ่ายดิ้นรนจนหมดเรี่ยวแรง ร่างกายอ่อนปวกเปียกแทบจะทรุดลงไปในอ้อมแขนของเขา
หลินชิงไป๋วางคางลงบนไหล่ของเสี่ยวชี หลับตาสนิท ปล่อยให้ละอองน้ำเย็นเยียบตกกระทบใบหน้า มือทั้งสองข้างห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด กระแสน้ำที่ซัดกระหน่ำอยู่รอบด้านก็ค่อย ๆ เบาบางลง ก่อนที่แสงสว่างเจิดจ้าจะปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ
ลำแสงนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สว่างจ้าขึ้นทุกขณะ กระทั่งเรือลำเล็กพุ่งทะลุม่านน้ำออกมาพร้อมเสียงดังสนั่น!
ตูม!
เช่นเดียวกับตอนเดินทางมา ทุกคนที่ติดตามหลินชิงไป๋ต่างหน้ามืดตาลาย ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ ไม่อาจลุกขึ้นได้อยู่นาน
ความรู้สึกจากการร่วงหล่นขากลับรุนแรงกว่าตอนขามาหลายเท่า แม้แต่เหอฟางเหลิ่งที่ตอนแรกยังสบายดี ก็ยังเดินโซเซราวกับเท้าไม่ติดพื้น เขายืนอยู่ด้านข้างพลางยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
ทว่าเสี่ยวชีกับหญิงสาวที่ติดตามเขามากลับไม่มีอาการผิดปกติแม้แต่น้อย ตอนลงถึงพื้น ทั้งสองยังยืนได้อย่างมั่นคงโดยไม่โงนเงนเลยสักนิด
เสี่ยวชีอุ้มหลินชิงไป๋ไว้ในอ้อมแขน ก่อนเหินร่างออกจากน้ำตกอย่างคล่องแคล่ว เขาก้าวไปยังพื้นหญ้าข้างน้ำตกด้วยฝีเท้ามั่นคง แล้วค่อย ๆ วางหลินชิงไป๋ลง