เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 49 เส้นทางหวนคืนสู่โลกมนุษย์
คำพูดของมหาเทพเซียนเฉียนเยว่เปรียบเสมือนก้อนหินมหึมาที่ถูกโยนลงกลางทะเลสาบ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำไปทั่ว
ชั่วพริบตาเดียว เหล่าศิษย์ที่กำลังประลองกันต่างหยุดมือ แม้แต่อสูรเทียนหลานที่เมื่อครู่ยังคึกคะนองก็หวาดกลัวแรงสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัวจากระยะไกล พวกมันพากันหลบอยู่ด้านหลังเจ้าของ ม้วนงวงเก็บ หางตกแนบลำตัว ไม่เหลือความดุดันเหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย
ขณะเดียวกัน ทุกคนต่างกรูกันเข้ามาล้อมหลินชิงไป๋
เสวียนเช่อยกมือชี้ไปยังทิศทางที่เกิดแรงสั่นสะเทือน ก่อนรีบเดินเข้ามาหาหลินชิงไป๋ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“ท่านอาจารย์ นั่น... นั่นมัน...”
เสวียนเช่อพูดไม่จบประโยค
ชื่อของคนผู้นั้นเปรียบเสมือนพิษร้ายที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจของทุกคน เพียงแค่นึกถึงก็ทำให้หวาดผวาจนแทบหยุดหายใจแล้ว นับประสาอะไรกับการเอ่ยชื่อออกมา
“เจ้ามารสารเลวนั่น ช่างดวงแข็งเสียจริง!” เหอฟางเหลิ่งสบถเสียงต่ำ “แม้แต่แก่นวิญญาณยังถูกแทงจนแตกละเอียด แต่กลับยังมีชีวิตรอดมาได้อีก...”
ดวงตาของมู่เยี่ยนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางกวาดตามองผู้คนรอบด้าน ก่อนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้น น้ำตาเอ่อคลอเบ้า