เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 47 หวนคืนสู่แดนเซียน
รุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อถึงยามเหม่า ขบวนส่งศพก็ออกเดินทางอย่างเป็นทางการ
แม้ฮ่องเต้จะมีพระราชโองการไม่เอาผิดซีอันและหลินชิงไป๋ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าซีอันก่อความผิดฐานกบฏ
ความผิดเช่นนี้ร้ายแรงจนยากจะให้อภัย เพื่อหลีกเลี่ยงเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากราษฎร และป้องกันไม่ให้ผู้ที่มีความแค้นฉวยโอกาสดักขบวนเพื่อแก้แค้น พิธีส่งศพจึงถูกจัดขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุด ไม่มีแม้แต่การว่าจ้างคณะจัดพิธีศพจากภายนอก มีเพียงรถม้าคันหนึ่ง พร้อมบ่าวรับใช้และองครักษ์จำนวนหนึ่งติดตามขึ้นเขา แม้แต่โลงศพก็ยังต้องลำเลียงออกจากจวนทางประตูข้าง
หลินชิงไป๋พาเสี่ยวไป๋ไปด้วย
เช้าวันนี้หิมะตกหนักกว่าเดิม หลินชิงไป๋นั่งอยู่ในรถม้า มองถนนหนทางอันเงียบเหงารอบด้าน ภายในหัวใจเหลือเพียงความชาด้าน
ป้าเหลียนนั่งอยู่ข้างกายเขา ในมือถือกล่องอาหารเช้า นางหยิบซาลาเปาลูกหนึ่งออกมา ก่อนเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน
“ท่านอ๋อง ประเดี๋ยวต้องเดินทางขึ้นเขาอีกไกล วันนี้ท่านตื่นแต่เช้า กินอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”
หลินชิงไป๋ยังคงมองตรงไปข้างหน้า ก่อนตอบว่า “ข้าไม่หิว”
ป้าเหลียนกะพริบดวงตาที่แดงก่ำ สุดท้ายก็ทำได้เพียงเก็บซาลาเปากลับเข้าไปในกล่องอาหาร