เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 46 เหตุใดข้าจึงช่วยอันเอ๋อร์ของข้าไม่ได้
ทันทีที่หลินชิงไป๋กล่าวจบ รอบด้านก็พลันตกอยู่ในความเงียบงัน
ชาวบ้านที่ถืออาวุธอยู่ในมือต่างมองหลินชิงไป๋ด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว และไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นอายน่าเกรงขามของหลินชิงไป๋ หรือเป็นเพราะคันธนูที่เขากำไว้แน่นในมือกันแน่
คนเหล่านี้เป็นเพียงกลุ่มคนที่รวมตัวกันอย่างไร้ระเบียบ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดชังจวนอ๋องอวิ๋นเข้ากระดูกดำ แต่ความจริงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสียทั้งหมด
ในเมืองหลวงแห่งนี้ มีใครบ้างไม่เกลียดจวนอ๋องอวิ๋น? มีใครบ้างไม่เกลียดคนที่นอนอยู่ในโลงศพใบนั้น?
ทว่าผู้ที่มีความแค้นฝังลึกอย่างแท้จริง ล้วนฝังศพคนในครอบครัวของตนลงดินไปแล้ว
ทุกคนต่างมีความเกลียดชัง แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้ากระทำเรื่องผิดกฎหมายและไร้มนุษยธรรมเช่นนี้
เหตุผลที่คนเหล่านี้บุกเข้ามาในวันนี้ ก็เพราะถูกชายชุดน้ำเงินยุยง พวกเขาต้องการอาศัยความโกรธแค้นของชาวบ้าน ฉวยโอกาสที่จวนอ๋องอวิ๋นตกต่ำไร้ผู้คุ้มครอง ใช้ข้ออ้างเรื่องการล้างแค้นเข้ามาปล้นทรัพย์สินมีค่าภายในจวน หากสามารถเหยียบย่ำอ๋องอวิ๋นผู้ตกอับลงใต้ฝ่าเท้าได้อีก บางทีพวกเขาอาจกลายเป็นวีรบุรุษในสายตาของชาวเมืองด้วยซ้ำ
แต่ใครจะคาดคิดว่าแม้อ๋องอวิ๋นจะสูญเสียอำนาจและสูญเสียศิษย์รักไปแล้ว ทว่าเขายังคงมีกลิ่นอายสูงศักดิ์ของเชื้อพระวงศ์ที่อยู่เหนือผู้คนทั่วไป