เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 45 ใครกล้าแตะต้องเขา!
ชายทั้งสองถูกขวางทางอย่างกะทันหัน ต่างตกใจจนสะดุ้ง หนึ่งในนั้นสะบัดมือของหลินชิงไป๋ออก ก่อนมองเขาด้วยสายตาประหลาดแล้วกล่าวอย่างไม่พอใจ “เจ้ามีปัญหาอะไรของเจ้าเนี่ย!”
พูดจบ ทั้งสองก็มองหลินชิงไป๋อย่างระแวง ก่อนเดินอ้อมตัวเขาออกจากร้านไปโดยไม่ยอมตอบคำถามแม้แต่คำเดียว
ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นทำให้ลูกค้าทั้งร้านหันมามองหลินชิงไป๋เป็นตาเดียว ต่างพากันกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ บรรดาผู้ติดตามที่มาพร้อมกับหลินชิงไป๋ต่างลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเขา แต่กลับไม่มีใครยอมพูดอะไรสักคน
เพียงชั่วครู่เดียว บรรยากาศที่เคยคึกคักและสงบสุขก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
องครักษ์ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้นก่อน เขามองหลินชิงไป๋ด้วยสายตาสงบนิ่งแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋องขอรับ โปรดกลับโรงเตี๊ยมกับพวกเราก่อนเถิด”
หลินชิงไป๋เงยหน้ามององครักษ์ผู้นั้น ก่อนถามซ้ำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉู่เชา เมื่อครู่พวกเขาบอกว่าใครถูกธนูนับหมื่นดอกยิงทะลุหัวใจ? ใครตายแล้ว...”
ฉู่เชาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงก้มหน้าลงแล้วกล่าวซ้ำ “ท่านอ๋อง โปรดกลับโรงเตี๊ยมกับพวกเราก่อนเถิดขอรับ”
ดวงตาแดงก่ำของหลินชิงไป๋ค่อย ๆ กวาดมองทุกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ร่างผอมบางยืดตรงขึ้นช้า ๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
“ที่แท้... พวกเจ้าทุกคนก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว...”