เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 39 ความแค้นที่ไม่อาจปล่อยวาง
เมื่อซีอันกลับมาถึงจวนอ๋อง ก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว
ทุกคนภายในจวนต่างเข้านอนกันหมด ตำหนักทุกหลังดับไฟจนมืดสนิท รอบด้านเงียบสงัดไร้เสียงผู้คน
ทว่าจู่ ๆ เสียงกรีดร้องขอชีวิตอันแหลมบาดหูก็ดังขึ้นจากหน้าประตูจวน ตามมาด้วยเสียงโครมสนั่นเมื่อประตูใหญ่ถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรง!
เสียงดังนั้นสะท้อนไปทั่วทั้งจวนอ๋อง!
ประตูไม้หนาสีแดงชาดถูกถีบจนแกว่งกระแทกเข้าใส่องครักษ์หนุ่มที่อยู่ด้านหลังอย่างจัง
องครักษ์ผู้นั้นเพิ่งเอนหลังพิงประตูแล้วเผลอหลับไปอย่างงัวเงีย เมื่อถูกเสียงดังปลุกให้สะดุ้งตื่น เขาก็รีบเงยหน้าขึ้น ก่อนเห็นซีอันกำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าดุดันน่าสะพรึงกลัว ในมือยังลากคนผู้หนึ่งติดมาด้วย
คนที่ถูกลากสวมชุดผ้าไหมหรูหรา ผิวพรรณขาวนุ่ม ดูก็รู้ว่าเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง
ซีอันกำเส้นผมของคนผู้นั้นเอาไว้แน่น แล้วลากร่างที่แทบไร้สติของเขาเข้ามาในจวนอย่างไม่ปรานี
ชายผู้นั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด