เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 38 ยาปลอมกับหัวใจที่ไม่อาจตัดขาด
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท
เหลียงเหยาชูกำลังนอนพักอยู่บนกองฟางตรงมุมห้อง ทันใดนั้นประตูห้องใต้ดินของจวนอ๋องก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
องครักษ์ที่เฝ้าประตูห้องใต้ดินก้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนเชิญซีอันเข้าไปด้านใน
ห้องใต้ดินแห่งนี้มืดมิด แต่กลับกว้างขวางอย่างยิ่ง
แม้จะเรียกว่าห้องใต้ดิน ทว่าแท้จริงแล้วเป็นเพียงชื่อที่ใช้เรียกเพื่อปกปิดความจริงเท่านั้น
ราชสำนักมีกฎห้ามผู้ใดสร้างคุกส่วนตัวโดยเด็ดขาด แต่ซีอันกลับดัดแปลงสถานที่แห่งนี้ให้กลายเป็นห้องขังหลายสิบห้อง ภายในเต็มไปด้วยโซ่เหล็กและตรวนข้อเท้า น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคุกใต้ดินของพระราชวังเสียอีก
คุกทั่วไปยังมีผู้คุมคอยนำอาหารมาส่งเมื่อถึงเวลา แต่ที่นี่กลับไม่มีใครเข้ามาเลย
อาหารของนักโทษถูกเตรียมไว้ในห้องขังตั้งแต่แรก แต่ละห้องมีถุงหมั่นโถวแห้งใบใหญ่หนึ่งถุง ไม่รู้ว่าหมั่นโถวเหล่านั้นถูกเก็บไว้นานเพียงใด ทั้งแห้งแข็งและส่งกลิ่นเหม็น ทว่าก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอกินประทังชีวิตได้
หากกระหายน้ำ ก็ต้องอาศัยน้ำที่ซึมหยดลงมาจากผนัง