เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 37 สายสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น
หลินชิงไป๋ล้มป่วย
หลังจากทะเลาะกับซีอันในวันนั้น เขาก็ล้มป่วยเพราะความโกรธและความสะเทือนใจ ไข้สูงไม่ยอมลด ทั้งยังหมดสติไป จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น องครักษ์ที่นำอาหารเช้ามาส่งจึงพบเข้า
ทันทีที่องครักษ์ผลักประตูตำหนักเข้าไป ก็เห็นหลินชิงไป๋นอนนิ่งอยู่บนเตียง ภายในห้องรกระเนระนาด โต๊ะตัวหนึ่งล้มคว่ำอยู่บนพื้น ข้าวของที่เคยวางอยู่บนนั้นแตกกระจายเกลื่อนกลาด ส่วนบนเตียงก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด
หลินชิงไป๋สวมชุดสีขาว นอนขดตัวอยู่บนเตียงที่เปื้อนเลือดโดยไม่มีแม้แต่ผ้าห่มคลุมกาย ใบหน้าของเขาซีดเผือด รอบด้านเงียบสงัดจนน่าหวาดหวั่น
ภาพตรงหน้าทำให้องครักษ์ตกใจจนหน้าถอดสี เขาถอยกรูดไปหนึ่งก้าว น้ำแกงร้อนในมือหกกระฉอกลวกมือทันที แต่เขาไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด รีบวางของทั้งหมดลงบนพื้น ก่อนรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปใกล้แล้วเรียกเบา ๆ
“ท่านอ๋อง... ท่านอ๋อง...”
เมื่อเห็นคิ้วของหลินชิงไป๋ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย องครักษ์ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างที่เกร็งเครียดพลันอ่อนยวบจนทรุดลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก
จากนั้นเขาก็รีบวิ่งออกจากห้องพร้อมตะโกนสุดเสียง
“ใครก็ได้! มานี่เร็ว! ท่านอ๋องประชวร! รีบไปตามหมอมา!”