เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 32 สิบสองปีแห่งคำลวง
ครืน!
เสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำดังสนั่นจากท้องฟ้า ตามมาด้วยสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก พายุมาเยือนอย่างกะทันหัน สายลมคำรามพัดกรรโชกเข้ามาภายในห้องจนบานหน้าต่างส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เปลวเทียนสั่นไหวอย่างรุนแรง
แสงฟ้าแลบสาดส่องใบหน้าซีดเผือดของหลินชิงไป๋ ความหวาดกลัวและความมืดมนทั้งหมดพลันถาโถมเข้ามาราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก กลืนกินเขาจนแทบจมหาย
หลินชิงไป๋ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ก่อนจะฝืนก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว แล้วยื่นนิ้วมืออันสั่นเทาหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากช่องลับ
เมื่อเปิดกล่องออก ภายในกลับเต็มไปด้วยจดหมายและสมุดบันทึกจำนวนมาก
ปลายนิ้วของหลินชิงไป๋เย็นเฉียบ แขนทั้งสองแข็งเกร็งจนแทบขยับไม่ได้ เขากำมือแน่นอยู่ครู่หนึ่ง รอจนปลายนิ้วเริ่มกลับมามีความอบอุ่นเล็กน้อย จึงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาเปิดอ่าน
บนกระดาษปรากฏลายมืออันแข็งแกร่งทรงพลังของซีอันอย่างชัดเจน
— เทศกาลโคมไฟซั่งหยวน ยามซวี สังหารเสนาบดีหยวน
— รับทราบ