เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 33 แผนหลบหนีในวันวิวาห์
หลังจากค่ำคืนนั้น สีอันก็สั่งปิดตายจวนอ๋องทั้งหมด ห้ามคนภายในออกไป และห้ามคนนอกเข้ามาโดยเด็ดขาด
สภาพของหลินชิงไป๋ย่ำแย่ยิ่งกว่าบ่าวรับใช้เสียอีก อย่างน้อยบ่าวไพร่ยังสามารถเดินไปมาในลานเรือนได้ แต่เขากลับถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องบรรทม แม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไป
บ่าวรับใช้ในจวนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ต่างเข้าใจว่าหลินชิงไป๋เป็นหวัด ไม่อาจต้องลมเย็น จึงออกจากห้องไม่ได้
ส่วนเหล่าขุนนางในราชสำนักต่างก็ยุ่งจนหัวหมุน ด้านหนึ่งเสนาบดีหลิวกับรองเสนาบดีโจวถูกสังหาร อีกด้านหนึ่งงานอภิเษกสมรสระหว่างสีอันกับองค์หญิงหมิ่นก็กำลังใกล้เข้ามา เมื่อมีเรื่องมากมายให้จัดการ ย่อมไม่มีใครสนใจว่าท่านอ๋องอวิ๋นผู้มีร่างกายอ่อนแอจะล้มป่วยอีกครั้งหรือไม่
สีอันระแวงหลินชิงไป๋อย่างหนัก แม้แต่คนที่นำอาหารมาส่งทุกวันก็ยังเปลี่ยนเป็นองครักษ์ของตนเอง องครักษ์เหล่านั้นเฝ้าประตูตำหนักของหลินชิงไป๋ทั้งวันทั้งคืน อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่ยุงสักตัวก็ยากจะบินผ่านเข้าไปได้
หลินชิงไป๋จึงเริ่มอดอาหาร
ทุกครั้งที่องครักษ์นำอาหารมาส่ง เขาจะนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือราวกับรูปสลัก ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว ครั้นผ่านไปครึ่งชั่วยาม เมื่อองครักษ์กลับมาเก็บสำรับ ก็พบว่าอาหารทุกอย่างยังคงวางอยู่ที่เดิมโดยไม่มีร่องรอยถูกแตะต้อง
เพียงสองวัน เรื่องนี้ก็ไปถึงหูสีอัน
คืนนั้น สีอันรีบร้อนมาที่ห้องบรรทมของหลินชิงไป๋ ทั้งที่ยังสวมชุดเกราะจากค่ายทหาร