เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 31 ความลับที่ซ่อนอยู่หลังกำแพง
ซีอันยืนอยู่กลางท้องพระโรง เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นจึงหันไปมองทางหลินชิงไป๋
เขาเห็นหลินชิงไป๋ยืนอยู่ตรงประตูท้องพระโรง ร่างสูงโปร่งบอบบางและซีดเซียวอาบไล้ด้วยแสงแดดเจิดจ้า จนดูราวกับจะโปร่งใสหายไปได้ทุกเมื่อ เสื้อคลุมผ้าโปร่งพลิ้วไหวตามแรงลม ร่างนั้นคล้ายผ้าแพรสีขาวบางเบาที่ไม่มีสิ่งใดยึดเหนี่ยว กำลังค่อย ๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้น
หัวใจของซีอันบีบรัดอย่างรุนแรง เลือดในกายพลันสูบฉีดขึ้นสู่ศีรษะ เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป ผลักคนที่ขวางทางออกแล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า
เสียงกรีดร้องขององค์หญิงหมิ่นที่ดังขึ้นด้านหลัง เขาไม่ได้ยิน แม้แต่เสียงห้ามปรามของฮ่องเต้ก็ไม่อาจหยุดฝีเท้าของเขาได้
ซีอันวิ่งเร็วเสียจนเกิดกระแสลมแรงพัดผ่าน จากกลางท้องพระโรงไปจนถึงปลายท้องพระโรงใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา เขาพุ่งไปถึงตัวหลินชิงไป๋ก่อนใคร และคว้าร่างนั้นเข้ามากอดไว้ได้ทันก่อนจะล้มกระแทกพื้น
ร่างของหลินชิงไป๋อ่อนปวกเปียกและเย็นเฉียบ
แม้จะรับอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนแล้ว หัวใจของซีอันก็ยังเต้นกระหน่ำไม่หยุด เขาค่อย ๆ ยื่นนิ้วไปอังใต้จมูกของหลินชิงไป๋ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ จึงหลับตาลง กอดร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้น ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาไม่เคยตื่นตระหนกถึงเพียงนี้มาก่อน
หลินชิงไป๋เพียงแค่หมดสติไปเท่านั้น อาจเป็นเพราะเหนื่อยล้ามากเกินไป เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับหลินชิงไป๋ และซีอันก็เคยพบเห็นมาหลายครั้งแล้ว