บทที่ 14 ความหวงแหนที่ไม่อาจเอ่ยออกมา

### บทที่ 14 ความหวงแหนที่ไม่อาจเอ่ยออกมา

หลังจากกินอาหารเสร็จ หลินชิงไป๋ก็เดินทางไปสักการะพระพุทธรูปภายในอุโบสถ เขาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพระประธาน สวดพระสูตรไปได้บทหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงเอะอะวุ่นวายดังมาจากประตูด้านหลัง

ท่ามกลางเสียงพูดคุยที่ดังแว่วมาเป็นระยะ เขาได้ยินใครบางคนเรียกชื่อซีอันอยู่หลายครั้ง

หลินชิงไป๋ลูบจัดชายอาภรณ์ให้เรียบร้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สาวใช้ที่อยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้ามาช่วยประคองทันที

เนื่องจากคุกเข่าอยู่นานเกินไป พอลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เขาจึงรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย ทว่าหลินชิงไป๋ไม่คุ้นเคยกับการให้ผู้อื่นประคอง จึงเพียงหลับตาลงเพื่อปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนจะปล่อยมือจากสาวใช้แล้วกล่าวว่า

“ตามข้าไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”

ลานด้านหลังเต็มไปด้วยบ่าวรับใช้และองครักษ์ที่กำลังยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอย่างออกรส

“แม่นางผู้นั้นงดงามจริง ๆ”

“นั่นสิ หากไม่งามถึงเพียงนี้ มีหรือจะถูกโจรจับตัวไป”

“จุ๊ ๆ พวกเจ้าไม่คิดหรือว่า หากมองเช่นนี้ แม่นางผู้นั้นก็เหมาะสมกับคุณชายซีอันของพวกเราไม่น้อยเลยนะ!”