บทที่ 15 ความหึงหวงที่ไม่รู้ตัว

### บทที่ 15 ความหึงหวงที่ไม่รู้ตัว

ยามค่ำคืน หลังจากอาบน้ำเสร็จ ซีอันก็รีบร้อนมาหยุดอยู่หน้าห้องของหลินชิงไป๋แล้วเคาะประตูทันที แม้แต่เส้นผมก็ยังเปียกชื้นอยู่

หลินชิงไป๋เปิดประตูออกมา เส้นผมดำขลับปล่อยสยายลงบนหัวไหล่ เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“ท่านอาจารย์ ข้าอาบน้ำเรียบร้อยแล้วขอรับ บนตัวไม่มีกลิ่นคาวเลือดอีกแล้ว” ซีอันกล่าวด้วยรอยยิ้ม พลางยกมือตบกรอบประตูเบา ๆ

“อืม”

เมื่อเห็นว่าอาจารย์ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ซีอันจึงพูดต่อ “ท่านอาจารย์ วันเกิดของข้าใกล้จะหมดลงแล้วนะขอรับ”

หลินชิงไป๋ตอบรับอย่างเฉยเมยอีกครั้ง

เขาย่อมเข้าใจความหมายของซีอันดี เด็กหนุ่มยังคงนึกถึงของขวัญวันเกิดที่เขารับปากว่าจะมอบให้ระหว่างกินอาหารเย็น

ช่างใจร้อนเสียจริง

หลินชิงไป๋หมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบกิ่งดอกไม้จากแจกันแล้วยื่นให้ซีอัน