บทที่ 13 ใบหน้าที่ซ่อนความโหดเหี้ยม

### บทที่ 13 ใบหน้าที่ซ่อนความโหดเหี้ยม

หลินชิงไป๋ยืนมองซีอันเดินเข้ามาหาทีละก้าวอย่างเงียบงัน

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นตามใบหน้าเปล่งประกายสดใสของเด็กหนุ่ม ความรู้สึกที่เคยอึมครึมอยู่ภายในค่อย ๆ คลายลง ราวกับฤดูหนาวอันยาวนานสิ้นสุดลง และสายลมอบอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านมาอีกครั้ง

ทว่าพอซีอันเดินมาถึงตรงหน้า หลินชิงไป๋กลับหมุนตัวเดินเข้าไปในลานเรือนโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ

“ท่านอาจารย์!”

ซีอันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามไปแล้วถามว่า “ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านถึงไม่สนใจข้าเล่าขอรับ”

หลินชิงไป๋ไม่ตอบ

ซีอันจึงยื่นมือไปกระตุกแขนเสื้อของเขา ก่อนจะถามอีกครั้ง “ท่านอาจารย์ เป็นอะไรไปหรือขอรับ”

หลินชิงไป๋เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่าวันนี้มาไม่ได้หรอกหรือ”

“ข้าคิดว่าท่านอาจารย์ต้องมาที่วัดแน่ ๆ ก็เลยรีบฝึกให้เสร็จแล้ว赶มาขอรับ” ซีอันตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะถามอย่างอารมณ์ดี “เมื่อครู่นี้ท่านอาจารย์กำลังรอข้าอยู่ใช่หรือไม่”