บทที่ 8 ครอบครัวของข้า

### บทที่ 8 ครอบครัวของข้า

ซีอันไม่ได้ตอบคำถามของเหลียงเหยาชู

เด็กน้อยก้มหน้ามองบาดแผลบนขาของตน เส้นผมดำขลับปรกลงมาข้างแก้ม มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเป็นหมัด ทำให้ไม่มีผู้ใดมองเห็นสีหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน

ผ่านไปพักใหญ่ ซีอันจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับสดใสคู่นั้นแดงก่ำราวกับลูกพลับสุก เขายื่นมือทั้งสองข้างไปหาหลินชิงไป๋ ก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“ท่านอาจารย์... ข้าเจ็บขอรับ...”

หัวใจของหลินชิงไป๋เจ็บแปลบขึ้นมาทันที

เขารีบก้มตัวลงอุ้มซีอันขึ้นมา ก่อนจะหันไปกล่าวกับเหลียงเหยาชูว่า “ท่านหมอเหลียง รบกวนท่านตามไปตรวจบาดแผลของเขาที่ห้องพักด้วยเถิด”

ภายในห้องพัก เหลียงเหยาชูนั่งอยู่ข้างเตียงเพื่อตรวจดูบาดแผลของซีอัน

เด็กน้อยเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของหลินชิงไป๋ มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกำเสื้อของอาจารย์เอาไว้แน่นเสียจนแทบจะดึงแขนเสื้อขาดออกจากกัน

เหลียงเหยาชูเริ่มหมดความอดทน นางใช้มือกดน่องของซีอันเอาไว้ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด