บทที่ 7 บาดแผลที่ไร้ความเจ็บปวด

### บทที่ 7 บาดแผลที่ไร้ความเจ็บปวด

เมื่อได้ยินเสียงของหลินชิงไป๋ สัตว์อสูรตัวนั้นกลับหยุดเคลื่อนไหวอย่างไม่คาดคิด

มันใช้ขาหน้าข้างหนึ่งกดทับหน้าอกของซีอันเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ หันศีรษะมามองหลินชิงไป๋อย่างไม่กะพริบตา

ร่างกายของหลินชิงไป๋เกร็งแน่น มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาเล็กน้อย

ความรู้สึกไร้หนทาง ความกระวนกระวาย และความเจ็บปวดในหัวใจประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน ทำให้เขารู้สึกราวกับมีหนามแหลมทิ่มแทงอยู่ทั่วแผ่นหลัง ความคิดในสมองยุ่งเหยิงจนแทบไม่อาจเรียบเรียงสิ่งใดได้

จะว่าไปก็น่าขันนัก หลินชิงไป๋มีชีวิตอยู่มาหลายพันปี แต่กลับไม่เคยสัมผัสอารมณ์ที่ซับซ้อนถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

หากตอนนี้เขายังคงเป็นเซียนจุนชิงหยวนผู้สูงส่ง ก็คงไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกจนแทบเสียสติเช่นนี้

เพียงยกมือขึ้น หรือแม้แต่ขยับปลายนิ้วเล็กน้อย สัตว์อสูรตรงหน้าก็จะถูกพลังของเขาบดขยี้จนกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา

ในแดนมารมีสัตว์อสูรอยู่หลายหมื่นชนิด ทั้งพวกที่บินอยู่บนท้องฟ้า ว่ายน้ำอยู่ใต้ทะเล หรือขุดโพรงอาศัยอยู่ใต้พื้นดิน

สัตว์อสูรเหล่านี้ล้วนดุร้ายและกระหายเลือด หากเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา แม้แต่เผ่ามารด้วยกันเองก็ยังกล้าจับกิน