บทที่ 2 หากเจ้าเป็นเด็กดีสักหน่อยก็คงดี

### บทที่ 2 หากเจ้าเป็นเด็กดีสักหน่อยก็คงดี

ภายในห้อง หลินชิงไป๋เองก็รู้สึกไม่สบายใจนัก

เขาลงมือตีซีอันไปแล้ว แต่กลับเป็นตัวเองที่รู้สึกเจ็บปวดใจ

ซีอันยังเด็กถึงเพียงนั้น เขาไม่ควรลงโทษรุนแรงเช่นนี้เลย

ปกติหลินชิงไป๋เป็นคนสุขุมเยือกเย็น รู้จักควบคุมอารมณ์ตนเองเป็นอย่างดี แทบไม่เคยโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้มาก่อน ทว่าวันนี้เป็นเพราะความฝันประหลาดนั่น ทำให้จิตใจของเขาปั่นป่วนไม่สงบ ยิ่งเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบซีอันอยู่ข้างกาย ความกระวนกระวายใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ตอนนี้... คงทำให้เด็กคนนั้นตกใจกลัวไปแล้วกระมัง

เมื่อคิดเช่นนี้ หัวใจของหลินชิงไป๋ก็เจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

เขาหอบหายใจหนัก ยกมือขวาขึ้นกุมหน้าอก ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะ ตั้งใจจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบสักหน่อย ทว่าเมื่อปลายนิ้วขาวซีดสัมผัสถ้วยชา ข้อมือกลับสั่นเทาอย่างไร้เรี่ยวแรง แม้แต่ถ้วยชาใบเล็ก ๆ ก็ยังถือไว้ไม่มั่นคง

น้ำชาในถ้วยสั่นกระเพื่อมจนหกออกมาสองสามหยด

หลินชิงไป๋หลับตาลงอย่างอ่อนล้า วางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ ก่อนที่มือข้างนั้นจะค่อย ๆ เลื่อนตกจากขอบโต๊ะ ห้อยลงข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง