บทที่ 1 ฝันร้ายที่หวนคืน

### บทที่ 1 ฝันร้ายที่หวนคืน

หลินชิงไป๋ฝันเช่นนั้นอีกแล้ว

ในความฝัน เขาถูกชายหนุ่มคนหนึ่งบีบลำคอจนร่างลอยสูงอยู่กลางอากาศ

รอบด้านเต็มไปด้วยพายุหิมะอันโหมกระหน่ำ ฟ้าดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นดินแตกระแหงเป็นรอยแยกขนาดมหึมา ผู้คนต่างร่วงหล่นลงสู่เหวลึกไร้ก้นบึ้ง เสียงร่ำไห้และกรีดร้องดังระงมไปทั่วฟ้าดิน ราวกับวันสิ้นโลกของทั้งสามภพได้มาถึงแล้ว

ส่วนชายหนุ่มผู้เป็นต้นเหตุของหายนะครั้งนี้ ดวงตาของเขาแดงก่ำ ขณะที่มือค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบรอบลำคอของหลินชิงไป๋ทีละน้อย

หลินชิงไป๋ถูกบีบคอจนขยับเขยื้อนไม่ได้ หน้าอกอึดอัดแน่นราวกับกำลังจะระเบิดออกมา ทว่าชายหนุ่มกลับเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาโค้งหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว รอยบุ๋มเล็ก ๆ สองข้างปรากฏขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะกระซิบถ้อยคำหนึ่งข้างหูเขาอย่างแผ่วเบา

“หลินชิงไป๋ ไปตายเสียเถอะ”

หลินชิงไป๋สะดุ้งเฮือก ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกะทันหัน หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็นเฉียบ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว แทบจะฉีกผ้าเนื้อดีผืนนั้นออกเป็นชิ้น ๆ

ฝันอีกแล้ว...