กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel666
บทที่ 330 เติ้งหยุนเฮิง: ให้ตายเถอะ ฉันตกใจแทบแย่!
สถาบันออกแบบสถาปัตยกรรมหนานหนิง
หลังจากทักทายตามมารยาท เติ้งชือหรงก็กล่าวขึ้นว่า “ผู้อำนวยการหวง ผมมาที่นี่วันนี้เพื่อแจ้งให้ทราบว่าผมระดมทุนเรียบร้อยแล้ว ชั้นอื่นๆ ของอาคารในตัวอำเภอสามารถเริ่มดำเนินการตกแต่งได้เลยครับ”
ผู้อำนวยการหวงยิ้มและพยักหน้า “ได้เลยครับ ทางเรามีความพร้อมมานานแล้ว สามารถส่งทีมช่างเข้าไปเริ่มงานได้ตลอดเวลา”
เติ้งชือหรงกำชับต่อว่า “ผู้อำนวยการหรง ไม้ที่ใช้สำหรับการตกแต่งและการทำเฟอร์นิเจอร์ครั้งนี้ จะต้องเป็นไม้พะยุงไหหลำ ไม้จันทน์แดง และไม้หนานมู่ เท่านั้น คุณต้องทำตามข้อกำหนดของผมอย่างเคร่งครัด ห้ามเกิดความผิดพลาดเด็ดขาด!”
ตัวเขาเองในยุคหลังไม่ได้มีความรู้ลึกซึ้งเรื่องไม้มากนัก จำได้เพียงว่าไม้พะยุงไหหลำ ไม้จันทน์แดง และไม้หนานมู่ เป็นไม้ที่มีมูลค่าค่อนข้างสูง
ดังนั้น เมื่อตอนที่เขาเซ็นสัญญาก่อสร้างและตกแต่งกับสถาบันออกแบบ จึงระบุเจาะจงชัดเจนว่าต้องใช้ไม้ทั้งสามชนิดนี้ในการตกแต่งบ้านและทำเฟอร์นิเจอร์ และนี่ก็คือสาเหตุหลักที่ทำให้ตึกเจ็ดชั้นแห่งนี้ต้องใช้งบลงทุนสูงถึงสองล้านหยวน
ผู้อำนวยการหวงกล่าวรับรอง “ท่านประธานเติ้งวางใจได้เลยครับ เราจะควบคุมดูแลอย่างเข้มงวดและไม่มีทางปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดอย่างแน่นอน”
เติ้งชือหรงพยักหน้า จากนั้นจึงหันไปพูดคุยถึงเรื่องการตกแต่งพลาซ่าอู่เย่ว์ต่อกับผู้อำนวยการหวง