บทที่ 328 พ่อลูกเข้าเมืองหลวง อพาร์ตเมนต์สองห้องนอนของเติ้งหยุนเหิง

บทที่ 328 พ่อลูกเข้าเมืองหลวง อพาร์ตเมนต์สองห้องนอนของเติ้งหยุนเหิง

หลังจากใช้เวลาฉลองเทศกาลสารทจีน (วันที่สิบสี่เดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ) อยู่ที่บ้าน เติ้งชือหรงและลูกชายคนที่สามก็ออกเดินทางสู่เมืองหลวง

ในตอนนี้ บริษัทขนส่งเทิงหลงได้เปิดเส้นทางเดินรถจากป๋อไป่ไปยังหนานหนิงแล้ว เติ้งชือหรงและลูกชายจึงเลือกโดยสารรถประจำทางคันใหญ่ของบริษัทตามระเบียบ

ยามที่รถประจำทางแล่นออกห่างจากอำเภอป๋อไป่ เติ้งชือหรงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขายังคงจำได้ว่าเมื่อห6ปีก่อน ตอนที่เขาพาบุตรสาวทั้งสองคนมาตลาดหลงถานเป็นครั้งแรก ลูกสาวคนเล็กของเขาถึงกับตกตะลึงกับความเจริญรุ่งเรืองของตลาดหลงถานจนทำตัวไม่ถูก ท่าทางที่ราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาจากโลกภายนอกนั้นทำให้เติ้งชือหรงรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย เขาจึงบอกกับสองพี่น้องว่า หากลูกชายคนที่สองสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เมื่อไหร่ เขาจะพาทุกคนออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างเอง

ในตอนนั้น สองพี่น้องดีใจจนเนื้อเต้น!

น่าเสียดายที่แผนการมักตามไม่ทันความเปลี่ยนแปลง ไม่คาดคิดเลยว่าในการเดินทางมาตลาดหลงถานครั้งหายากนั้น เขาจะได้พบกับลูกสะใภ้คนโต จากนั้นด้วยแผนการพลิกแพลงต่างๆ ของเขา เขาก็สามารถพาว่าที่ลูกสะใภ้คนโตเข้าบ้านในช่วงปีใหม่ได้อย่างราบรื่น

ทว่าพอถึงเวลาที่ลูกชายคนที่สองสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ลูกสะใภ้คนโตกลับตั้งครรภ์ได้หลายเดือนแล้ว คำสัญญาที่จะพาบรรดาลูกๆ ไปเปิดหูเปิดตาจึงจำต้องพับเก็บไปโดยปริยาย