กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel666
บทที่ 295: ย้อนรอย 60 ปีก่อน เมื่อรถจักรยานยนต์ตกเป็นเป้าสายตา
อำเภอเป๋อไบ๋ ถนนฮ่วนตง บ้านอิฐบล็อกสีฟ้าหลังใหญ่ที่มีลานบ้านอยู่ด้านใน ชายชราผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและผมสีขาวนอนอยู่บนเก้าอี้ ทอดสายตามองบุตรชาย บุตรสะใภ้ บุตรสาว บุตรเขย หลานสาว หลานชาย และหลานสาวของตน เขาลอบถอนหายใจในใจ คิดว่าการที่ไม่มีหลานชายสืบสกุลนั้น ถือเป็นเรื่องน่าเสียดายอยู่ไม่น้อย
"พ่อ อยู่ๆ ทำไมถึงเรียกพวกเราทุกคนกลับมากันหมดล่ะครับ? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?" ผู้ที่เอ่ยถามคือ เหลียงอุนเฟย บุตรชายของชายชรา ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฟาร์มป่าไม้เป๋อไบ๋ และเป็นบุคคลที่ผู้คนในตัวอำเภอให้ความเคารพ
ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ "พ่อรู้สึกว่าเวลาของพ่อใกล้จะมาถึงแล้ว ถึงได้เรียกพวกเรากลับมาเพื่อจัดการเรื่องราวข้างหลังให้เรียบร้อย"
"พ่อพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ? พ่อต้องมีอายุยืนถึงร้อยปีแน่ๆ" เหลียงอุนฟาง บุตรสาวของชายชรา ซึ่งปัจจุบันทำงานอยู่ที่สำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ในตำบลแห่งหนึ่งเอ่ยขึ้น
ชายชราส่ายหัวแล้วกล่าว "พ่อรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี ปีนี้พ่อคงไม่พ้นเคราะห์นี้ไปแน่ หมอดูเคยบอกไว้ว่าพ่อจะต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ตอนอายุ 79 ปี ดูท่าจะจริงเสียด้วยสิ"
"คุณปู่คะ นั่นมันเรื่องงายเขานะคะ ถ้าปู่รู้สึกไม่สบาย เราควรไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายดีกว่าค่ะ" หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ เอ่ยขึ้น เธอคือ เหลียงอวี่ชิง หลานสาวเพียงคนเดียวของชายชรา ซึ่งปัจจุบันทำงานเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษาแห่งที่ 1 เมืองเป๋อไบ๋