บทที่ 294: การวางแผนอนาคตของลูกๆ และรถมอเตอร์ไซค์ราคาแพง

บทที่ 294: การวางแผนอนาคตของลูกๆ และรถมอเตอร์ไซค์ราคาแพง

ยามเช้า ณ หมู่บ้านเป่าซาน

เติ้งสือหลันกำลังช่วยกันเชือดไก่และเป็ดอยู่ที่บ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสร่วมกับบุตสาวคนเล็กอย่างปูเสี่ยวฟาง เพื่อเตรียมอาหารไว้ต้อนรับญาติมิตรและชาวบ้านที่มาช่วยกันตัดอ้อย

ก่อนหน้านี้เติ้งสือหลันก็เคยปลูกอ้อยมาบ้างแล้ว และไม่ใช่แค่ครอบครัวของเธอเท่านั้น เกือบทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างก็ปลูกกันทั้งนั้น เพียงแต่ปลูกในปริมาณน้อย ส่วนใหญ่ทำไว้เพื่อเคี่ยวเป็นน้ำตาลก้อนสำหรับนำไปทำขนมหวานในช่วงปีใหม่เท่านั้น

ทว่าตอนนี้ ตามคำแนะนำของน้องชาย เธอได้ตัดสินใจทำสัญญาเช่าที่ดินมากกว่า 600 หมู่เพื่อปลูกอ้อยโดยเฉพาะ การทำเกษตรขนาดใหญ่เช่นนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการปลูกอ้อยแค่เพียงไม่กี่เฟิน ตั้งแต่ที่อ้อย 600 หมู่นี้ถูกปลูกลงไป จิตใจของเติ้งสือหลันก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายมาตลอด

อย่างแรกคือเธอหวังว่าอ้อยจะเจริญเติบโตได้ดี เพราะครอบครัวของเธอได้นำเข้าพันธุ์ใหม่มา ซึ่งการเจริญเติบโตของมันยังคงเป็นปริศนา

อย่างที่สองคือเธอหวังว่าอ้อยจะไม่เป็นโรคและถูกแมลงรบกวน โรคและแมลงในไร่อ้อยนั้นมีมากมาย เช่น เพลี้ยอ่อนฝ้าย หนอนเจาะลำต้นอ้อย ด้วงหนวดยาวอ้อย ตั๊กแตนอ้อย เพลี้ยจักจั่น เพลี้ยแป้ง แมลงวันลาย ไรแดง และอื่นๆ ส่วนโรคก็มีโรคกาบใบแห้ง ราเขม่า โรคเน่าแดง โรคสับปะรด เป็นต้น หากไม่ระมัดระวังให้ดีก็มีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายมาก