บทที่ 296: ชะตากรรมของหลานชายคนรอง

บทที่ 296: ชะตากรรมของหลานชายคนรอง

คืนนั้น ณ หมู่บ้านนาเย เติ้งชางหยวนและโอวกั๋วฮวาพากันเล่นเกมต่อตัวเป็นพีระมิดมนุษย์

ผ่านไปกว่าสิบนาที เกมก็จบลง โอวกั๋วฮวาซึมซับช่วงเวลานั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "อาหยวน ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาคุณหน่อยค่ะ"

เติ้งชางหยวนนอนอยู่บนเตียงด้วยความพึงพอใจ การทำไหใบใหญ่ไม่ได้สนุกเท่ากับการเล่นพีระมิดมนุษย์เลยจริงๆ "เรื่องอะไรล่ะ? บอกมาสิ!"

โอวกั๋วฮวาพูดว่า "ฉันอยากไปทำธุรกิจที่ตัวอำเภอค่ะ"

สีหน้าของเติ้งชางหยวนแข็งค้างทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เขาหันไปมองภรรยาแล้วถามว่า "ถ้าคุณไปตัวอำเภอ แล้วฉันล่ะ? ตอนกลางคืนไม่มีคุณอยู่ ฉันจะนอนหลับได้อย่างไร?"

โอวกั๋วฮวาหัวเราะแล้วพูดว่า "คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย? หรือวางแผนจะปล่อยให้ฉันไปตัวอำเภอคนเดียว?"

เติ้งชางหยวนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดว่า "ทำเอาฉันตกใจหมด นึกว่าจะทิ้งฉันกับลูกๆ หนีไปตัวอำเภอเสียอีก!"

โอวกั๋วฮวาเอื้อมมือไปแตะหน้าอกเขาแล้วหัวเราะเบาๆ "จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะคะ? ตอนกลางคืนคุณนอนไม่หลับถ้าไม่มีฉัน ฉันเองก็นอนไม่หลับถ้าไม่มีคุณเหมือนกัน"

เติ้งชางหยวนยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อได้ยินดังนั้น จากนั้นจึงพูดว่า "ภรรยา ตอนนี้ฉันมีรายได้มั่นคงจากการทำไหใบใหญ่เดือนละสองร้อยกว่าหยวน เราไม่ได้มีเงื่อนไขแบบหยุนไถ ที่จะเลิกทำไหเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเราไปทำธุรกิจที่ตัวอำเภอแล้วได้เงินน้อยกว่าทำไห เราคงโดนหัวเราะเยาะจนตายแน่"