บทที่ 240: ลาภก้อนโต

บทที่ 240: ลาภก้อนโต

ยามเที่ยง ณ ภัตตาคารสุยเฟิง

บุจงฉือและบุต้าจุนเพื่อนสนิทในวัยเด็กกำลังช่วยกันเก็บโต๊ะ ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขากำหนดทำมาหลายครั้งแล้ว

นับตั้งแต่บุจงฉือทำตามคำแนะนำของลุงและพาเพื่อนเข้ามาร่ำเรียนวิชาขับรถในตัวอำเภอ ทั้งสองก็อาศัยกินข้าวที่ภัตตาคารแห่งนี้มาโดยตลอด

การกินแค่มื้อสองมื้อย่อมไม่ใช่ปัญหา แต่หากต้องมากินทุกวัน ต่อให้เป็นหลานชายก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ไม่ต้องพูดถึงบุต้าจุนที่เป็นคนนอกเข้าไปอีกขั้น

ดังนั้น ตั้งแต่วันที่สองเป็นต้นมา ทุกครั้งที่บุต้าจุนติดตามบุจงฉือมากินข้าว เขาจึงมักจะช่วยงานเท่าที่พอจะทำได้ ไม่ว่าจะเป็นการยกอาหาร เสิร์ฟเครื่องดื่ม หรือช่วยเก็บโต๊ะ

หลังจากได้ลงมือช่วยงานแล้ว ความอึดอัดใจเวลามากินข้าวก็มลายหายไป เหลือเพียงความสบายใจและเป็นกันเอง

ไม่ใช่แค่บุจงฉือกับบุต้าจุนเท่านั้น สองแม่ลูกตระกูลเติ้งก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาติดตามโอวกั๋วฟางเข้าเมืองมาเพื่อรอคลอดบุตร และกินอาหารที่ภัตตาคารแห่งนี้ทุกวัน ในฐานะชาวชนบทที่ซื่อสัตย์ พวกเขาจะกล้ากินอาหารฟรีทุกวันได้อย่างไร การพับแขนเสื้อขึ้นมาช่วยงานจึงเป็นเรื่องที่ธรรมชาติยิ่งนัก