บทที่ 239: ธุรกิจชิ้นใหญ่

บทที่ 239: ธุรกิจชิ้นใหญ่

หลังจากช่วย เจียงเสี่ยวเสวี่ย ตามหาพ่อของเด็กได้แล้ว เติ้งซือหรง ก็จากมาด้วยความโล่งใจ

ในพื้นที่ระบบของเขามีเสบียงอาหารอยู่พร้อม เขาจึงไม่ต้องเสียเวลาเดินหาของกิน หลังจากนั่งรถไฟมาราธอนหลายวัน ทั้งร่างกายและจิตใจต่างก็เหนื่อยล้าไม่น้อย เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว เขาจึงแวะหาบ้านพักรับรองเพื่ออาบน้ำนอนเอาแรงสำหรับคืนนี้

วันต่อมา

หลังจากนอนหลับเต็มอิ่มจนความเหนื่อยล้าเลือนหาย เติ้งซือหรง ก็นำซาลาเปาเนื้อร้อนๆ สองลูกออกจากพื้นที่ระบบมาทานเป็นอาหารเช้า ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการธุระสำคัญ

ภายในพื้นที่ระบบของ เติ้งซือหรง มีลำไยอยู่มากกว่า 63 ตัน การจะระบายลำไยปริมาณมหาศาลขนาดนี้ให้หมดภายในเวลาอันสั้น การขายปลีกย่อมเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวเท่านั้นคือการขายส่ง หรือไม่ก็หาพ่อค้ารายใหญ่สักคนมารับซื้อลำไยล็อตนี้ไปรวดเดียว

วิธีที่สะดวกและสบายที่สุดคือการหาพ่อค้ารายใหญ่มาเหมาซื้อทั้งหมด แต่ เติ้งซือหรง ไม่มีเส้นสายในเมืองหลวง และไม่รู้จักพ่อค้ารายใหญ่คนไหนเลย ดังนั้นวิธีนี้จึงทำได้แค่เก็บไว้เป็นแผนสำรองในตอนนี้เท่านั้น

ส่วนการขายส่งนั้นเป็นไปได้มากกว่า ท้ายที่สุดแล้วตลาดในปักกิ่งกว้างใหญ่ไพศาล แม้ว่าลำไยกว่า 63 ตันจะฟังดูเยอะ แต่ถ้ากระจายออกไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว ก็ถือว่าไม่ได้มากมายอะไรนัก