บทที่ 237 หญิงสาว

บทที่ 237 หญิงสาว

หญิงสาวที่นั่งมากับเติ้งซือหรงและลูกน้อยกำลังกินมันเทศธรรมดาๆ ห่อหนึ่ง

ส่วนที่นั่งฝั่งตรงข้ามคือสองสามีภรรยาชราที่ดูมีอายุราวๆ ห้าสิบถึงหกสิบปี พวกเขากำลังกินโจ๊กใสกับผักดอง และมีไข่ต้มอยู่หนึ่งฟอง

ขณะที่สองสามีภรรยาชรากำลังแกะเปลือกไข่ เด็กชายตัวน้อยวัยสี่ห้าขวบที่นั่งเงียบๆ มาตลอดไม่ได้ส่งเสียงงอแง กำลังกินมันเทศในมือพร้อมกับจ้องมองไข่ในมือของคนทั้งสองตาไม่กี่พริบตา ความอยากรู้อยากเห็นและความอยากกินฉายชัดอยู่ในแววตาจนใครๆ ก็มองออก

สองสามีภรรยาชราสบตากัน ในที่สุดหญิงชราก็บดไข่ต้มออกเป็นสองซีกแล้วยื่นครึ่งหนึ่งให้เด็กน้อย พร้อมกับกล่าวว่า "นี่จ๊ะหนูน้อย กินนี่สิ!"

เด็กน้อยนึกอยากกินจนแทบอดใจไม่ไหว สัญชาตญาณทำให้มือยื่นออกไปรับ แต่พอถึงครึ่งทางเขาก็ชะงัก นึกอะไรขึ้นได้จึงรีบเงยหน้ามองแม่แล้วเอ่ยถาม "แม่จ๊ะ?"

หากเป็นตัวหญิงสาวเอง นางยความปฏิเสธความหวังดีนี้อย่างแน่นอน ในยุคสมัยนี้ทุกคนต่างก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก และไข่ก็ไม่ใช่ของที่จะหามากินได้ตามใจชอบ

ทว่าในฐานะคนเป็นแม่ เมื่อเห็นแววตาที่เปี่ยมด้วยความโหยหาของลูกน้อย นางจึงปฏิเสธไม่ลง ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างฝืนใจแล้วเอ่ยว่า "รีบขอบคุณคุณยายสิลูก"