บทที่ 236 ความตกตะลึง

บทที่ 236 ความตกตะลึง

หลังจากจัดการธุระทางบ้านเรียบร้อยแล้ว วันถัดมา เติ้งซือหรงก็ขึ้นรถโดยสารมุ่งหน้าไปยังหนานหนิง

ในยุคนี้ เติ้งซือหรงวางแผนไว้เพียงแค่การสร้างความแตกต่างทางภูมิศาสตร์ในการขายลำไยเท่านั้น โดยไม่มีความจำเป็นต้องสร้างความแตกต่างทางเวลา

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยวิธีการถนอมอาหารในปัจจุบัน หากนำลำไยสดที่ดูราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นมาวางขายในช่วงฤดูหนาวหรือฤดูใบไม้ผลิ มันคงจะสะดุดตาจนเกินไปและอาจดึงดูดการตรวจสอบจากผู้มีเจตนาแอบแฝง ซึ่งจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี

ในตอนนี้ การสร้างความแตกต่างทางภูมิศาสตร์ด้วยการขนส่งลำไยไปยังปักกิ่งในช่วงฤดูกาลเก็บเกี่ยวลำไย จะไม่ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกใจจนเกินไปนัก

แม้แต่ผู้คนในแวดวงอุตสาหกรรมก็คงจะชื่นชมเพียงแค่ความสามารถในการขนส่งและวิธีการถนอมรักษาเท่านั้น โดยไม่ได้เชื่อมโยงไปถึงเรื่องอื่น

หลังจากพักผ่อนค้างคืนที่โรงแรมในหนานหนิง วันถัดมา เติ้งซือหรงก็ขึ้นรถไฟเดินทางต่อไปยังปักกิ่ง

…

ยามเที่ยง

สถานีขนส่งอำเภอป๋อไป่