บทที่ 235: ลำไยมากกว่าหกหมื่นชั่ง

บทที่ 235: ลำไยมากกว่าหกหมื่นชั่ง

วันจันทร์ ขึ้นยี่สิบเจ็ดค่ำ เดือนหก

ตอนหเช้าตรู่เวลาหกโมง เติ้งซือหรงตื่นนอน ล้างหน้าแปรงฟันโดยไม่มีเวลาแม้แต่จะทำอาหารเช้า เขาขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังฟาร์มไป่ผิง

แน่นอนว่าต่อให้เขาไม่ได้ทำอาหารเช้าที่บ้าน แต่เขาก็ต้องกิน สต็อกอาหารจำนวนมากถูกเก็บไว้ในพื้นที่มิติระบบ ซึ่งเขาสามารถหยิบออกมากินได้ตลอดเวลา จึงไม่มีทางอดอยากอย่างแน่นอน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เติ้งซือหรงก็เดินทางมาถึงฟาร์มไป่ผิง

เวลานั้น บริเวณลานโล่งของฟาร์ม คนงานหญิงมากกว่าสิบคนกำลังงดงามอยู่กับการทำงาน หน้าที่ของพวกเธอคือการแต่งกิ่งและใบของลำไยที่กองสูงราวกับภูเขาย่อมๆ ให้ดูสวยงามเรียบร้อย ก่อนจะบรรจุลงในตะกร้าไม้ไผ่

ข้างๆ กันนั้น มีตะกร้าลำไยที่ถูกตัดแต่งและบรรจุเสร็จเรียบร้อยแล้ววางเรียงรายอยู่ราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบตะกร้า

เมื่อเห็นเติ้งซือหรงมาถึง ผู้จัดการฟาร์มก็เอ่ยทักทายขึ้นว่า "คุณเติ้ง มาแล้วรึ!"

เติ้งซือหรงจอดจักรยาน กวาดสายตามองภาพตรงหน้าแล้วอุทานด้วยรอยยิ้ม "ผู้จัดการ ความเร็วในการทำงานของพวกคุณนี่รวดเร็วจริงๆ!"