บทที่ 230: การจ่ายค่าจ้าง

บทที่ 230: การจ่ายค่าจ้าง

หมู่บ้านซินชุน

บ้านของจางเหวินจวัน

คนในครอบครัวนั่งพักผ่อนรับลมเย็นกันอยู่ที่หน้าบ้าน

แม้เวลานี้จะล่วงเลยมาจนถึงราวๆ สองทุ่มครึ่งแล้ว แต่ในช่วงฤดูร้อนที่กลางวันยาวนานกว่ากลางคืน ฟ้าจึงยังไม่มืดสนิท

อากาศค่อนข้างอบอ้าว แม่จางใช้พัดในมือพัดวีให้ตัวเองเป็นระยะ เมื่อเห็นลูกชายคนเล็กยังคงใช้มือหยิบเนื้อขนุนเข้าปากไม่หยุด นางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ็ดขึ้นมาว่า "เอาแต่กินอยู่ได้ เหลือไว้ให้พี่รองของลูกบ้าง อย่าเพิ่งกินรวดเดียวหมดสียล่ะ"

จางเหวินตงกลืนเนื้อขนุนรสหวานลงคอแล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า "รู้แล้วน่า ผมแบ่งชิ้นไว้ให้พี่รองแล้ว!"

แม่จางกำชับต่อว่า "ต้องเหลือไว้ให้พี่รองเยอะๆ หน่อยนะ ลูกก็รู้ว่าแกชอบกินขนุนนี่นา"

จางเหวินตงอยากจะเถียงกลับไปว่า "ผมก็ชอบเหมือนกันนี่ครับ" แต่สุดท้ายเขาก็บีบปากเงียบอย่างรู้รักษาตัวรอด แล้ววางชิ้นขนุนที่เพิ่งกัดกินไปไม่กี่คำลงบนกาบไม้ไผ่ข้างตัวเงียบๆ เพื่อเก็บไว้ให้พี่สาวกินตอนกลับมา