บทที่ 229: เถ้าแก่เติ้ง ท่านเก่งเรื่องค้าขายจริงๆ

บทที่ 229: เถ้าแก่เติ้ง ท่านเก่งเรื่องค้าขายจริงๆ

ในวันที่สิบหกเดือนหกตามปฏิทินจันทรคติ เมื่อหวังยงพาแขกเหรื่อมาถึงภัตตาคารสุยเฟิง เขาก็เห็นป้ายผ้าแบนเนอร์แขวนอยู่ตรงทางเข้าภัตตาคารทันที:

“ขอให้ท่านจงประสบแต่ความ ุขในวันอันเป็นมงคลนี้ ได้รับหลานชายสุดที่รักผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เติบโตขึ้นไปจะกลายเป็นกำลังสำคัญของสังคมอย่างแน่นอน ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งในงานฉลองครบเดือนของหวังเสี่ยวเป่า หลานชายคนโตของเถ้าแก่หวังยง”

เมื่อได้เห็นข้อความอวยพรที่เขียนอยู่บนนั้น หวังยงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแก้มปริด้วยความปลาบปลื้มใจ รู้สึกภาคภูมิใจเป็นล้นพ้น

เขาพาญาติสนิทมิตรสหายเดินเข้าสู่ภายในภัตตาคาร พนักงานต้อนรับแสดงท่าทางสุภาพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง นำทางทุกคนไปยังโซนที่นั่งทางด้านซ้าย โต๊ะกลมขนาดใหญ่สิบหกโต๊ะถูกปูทับด้วยผ้าสีแดงเรียบร้อยแล้ว พร้อมทั้งมีป้ายตั้งบอกไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นโซนพิเศษสำหรับจัดงานเลี้ยงครบเดือนของหวังเสี่ยวเป่า

ยกเว้นตัวของหวังยงเองแล้ว ญาติและเพื่อนฝูงคนอื่นๆ ล้วนมาเยือนภัตตาคารสุยเฟิงเป็นครั้งแรก หลังจากนั่งลงประจำที่ทีละคน พวกเขาก็เริ่มกวาดสายตาสำรวจการตกแต่งภายในภัตตาคาร

“สมคำร่ำลือจริงๆ ว่าเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ ต่อให้พวกเรามากันเยอะขนาดนี้ ก็กินพื้นที่ไปแค่ประมาณหนึ่งในสี่เท่านั้นเอง ถ้าเปิดโล่งทั้งภัตตาคาร น่าจะรองรับคนได้ตั้งหลายร้อยคนเลยมั้งเนี่ย?”

“นั่นสิ ข้างในกว้างขวางจริงๆ ภัตตาคารรัฐกิจยังเทียบที่นี่ไม่ติดฝุ่นเลย เถ้าแก่ภัตตาคารนี้นี่สุดยอดจริงๆ!”