กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 157: ผู้ที่ไม่ควรล่วงเกิน
เซลิเวรานอนแผ่อยู่กับพื้น แขนขากางออก มองใบไม้เหนือศีรษะด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “ไม่มีชื่อหรอก นี่เป็นเพลงกล่อมเด็กที่สืบทอดกันมานานนับพันปี ตอนที่ข้ายังเป็นแม่มดจันทร์ดับ อาจารย์แม่มักร้องให้ข้าฟัง”
“เช่นนั้นก็ได้” อูเหยาลุกขึ้น สีหน้าดูเสียดายอยู่บ้าง
หากบันทึกเพลงนี้ไว้แล้วนำไปทำเป็นเพลงประกอบเกมได้ก็คงดี คณะผู้สร้าง หากได้ยินแล้วก็รีบจัดการเสียที!
“ไปกันเถิด ชำระมลทินต่อ” นางยื่นมือไปหาเซลิเวรา
เซลิเวรายังคงนอนนิ่ง เพียงเอียงหน้ามองนาง “อูเหยา ไม้จันทราเงินในรัศมีพันจ้างจากต้นไม้นี้ แท้จริงแล้วไม่จำเป็นต้องชำระมลทินอีกต่อไป”
อูเหยาหันไปมองต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น