กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 158: เกะกะขวางหูขวางตา
“เอาละ เอาละ ข้ารู้แล้ว” อูเหยาปลอบพลางพยายามอุ้มแมวขึ้นมา
เสวียนเมี่ยวใช้กรงเล็บทั้งสี่เกาะนางไว้แน่นราวกับตะปู ไม่ยอมลงไป สุดท้ายถึงกับขดตัวเป็นก้อนอยู่บนไหล่ของนาง
พวกเด็ก ๆ พากันกรูเข้ามาล้อมแล้ว
“พี่สาวอูเหยา! ลูกแมวตัวนี้เป็นของท่านหรือ?”
“นางชื่ออะไรหรือ?”
“เมื่อครู่พวกเราเล่นกับนางตั้งนาน! นางกระโดดจากพื้นขึ้นไปบนต้นไม้นั่นได้ด้วย!”
“นางใช้เวทมนตร์เป็นด้วยหรือ?”
เสวียนเมี่ยวซุกหัวลงตรงซอกคอของอูเหยา พลางสะบัดหางแรงกว่าเดิม
“นางชื่อเสวียนเมี่ยว” อูเหยากล่าว