บทที่ 122: นอนหลับสักตื่นเถิด

บทที่ 122: นอนหลับสักตื่นเถิด

เหล่าโครงกระดูกยืนอยู่เบื้องหลังนางอย่างเงียบกริบ

พวกมันมาที่นี่เป็นครั้งแรก ทว่ากลับคล้ายรู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใด และรู้ด้วยว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น

แม้อูเหยาจะไม่รู้ แต่เมื่อผนวกเข้ากับปีศาจกระดูกจากการปนเปื้อนมลทินที่นางเพิ่งจัดการไป นางก็พอจะคาดเดาได้บ้าง

ไม่มีโครงกระดูกแม้แต่ร่างเดียวขยับ เหล่ากะโหลกต่างหันไปทางเงาร่างที่ห่อหุ้มด้วยผ้าคลุมเบื้องหน้าพร้อมกัน

มอร์แกนหมุนกายกลับมา เผชิญหน้ากับเหล่าโครงกระดูกของนาง

สายลมพัดผ่าน พาเส้นผมยาวสีเทาเข้มและชายผ้าคลุมของนางพลิ้วไหว

ใบหน้าของนางถูกปานดำปกคลุมจนหมดสิ้น เหลือเพียงดวงตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีราตรี ซึ่งยังมีแสงริบหรี่สองกลุ่มส่องประกายอยู่