บทที่ 123: ดวงใจของมารา

บทที่ 123: ดวงใจของมารา

เซลิเวราอ้าปากขึ้นเล็กน้อย คล้ายต้องการกล่าวบางอย่าง ทว่าอูเหยาก็อุ้มเสวียนเมี่ยววิ่งผ่านไปแล้ว

นางย่อตัวลง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกะโหลก อักษรรูนบนพื้นผิวกระดูกก็พลันส่องแสงวาบ

อูเหยารับรู้ได้ถึงคลื่นพลังอ่อนจางสายหนึ่งที่ส่งออกมาจากภายในกะโหลก

อักษรรูนทั้งหมดดับวูบลงโดยสิ้นเชิง ลูกแก้วหลากสีกลิ้งออกมาจากภายในกะโหลก ตกลงบนฝ่ามือของนาง

อูเหยาก้มมองลูกแก้วหลากสีลูกนั้น มันมีสีขาวนวลทั่วทั้งลูก ผิวเรียบลื่นไร้ลวดลายใด ๆ ทว่าวางอยู่บนฝ่ามือแล้วกลับสัมผัสได้ถึงไออุ่นอ่อน ๆ

เสวียนเมี่ยวขยับเข้ามาใกล้ ใช้ปลายจมูกดมลูกแก้วหลากสีสองสามครั้ง ราวกับกำลังตรวจสอบว่าปลอดภัยหรือไม่