บทที่ 121: ความรู้สึกเช่นนี้เรียกว่าความสุขหรือ

บทที่ 121: ความรู้สึกเช่นนี้เรียกว่าความสุขหรือ

อูเหยาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของมาราที่พลุ่งพล่านอยู่ตามร่องกระดูก เป็นสิ่งเหนียวหนืดแปลกประหลาดที่นางไม่อาจตั้งชื่อได้

มันไม่ชัดเจนแหลมคมเช่น “การปกป้อง” และไม่หนักอึ้งบีบคั้นเช่น “ความกังวล”

มันคลุมเครือกว่า ทั้งยังขมฝาด ราวกับมีบางสิ่งติดค้างอยู่ตามรอยต่อของกระดูกแต่ละท่อน ทำให้โครงกระดูกทั้งร่างไม่กระฉับกระเฉงเช่นเคย

มาราครุ่นคิดอยู่นาน นานจนเสียงร้องไห้ของเซลิเวราค่อยๆ เลือนหายไปเบื้องหลัง นางจึงเอ่ยปากออกมาในที่สุด

“มอร์แกน อย่าเศร้าไป”

เสียงของนางลอดออกมาจากช่องกระดูก สั้นกระชับและแข็งกระด้าง ทว่ากลับแฝงด้วยการปลอบโยนอย่างเก้ๆ กังๆ

ฝีเท้าของมอร์แกนชะงักไปครู่หนึ่ง

นางหันกลับมา เงยหน้ามองมารา