กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 120: แอมเบอร์ลี
เสียงนั้นดังลอยลงมาจากเหนือศีรษะ เจือแววขบขัน ทั้งยังใสกระจ่างและสงบนิ่ง
อูเหยาเงยหน้าขึ้นตามการเคลื่อนไหวของมารา แล้วมองเห็นแอมเบอร์ลี
นางกำลังนั่งอยู่บนกิ่งของต้นไม้เก่าแก่ขนาดใหญ่ ขาข้างหนึ่งแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ ส่วนอีกข้างงอขึ้น เหยียบอยู่บนกิ่งไม้
สายลมยามราตรีพัดชายอาภรณ์ของนางพลิ้วไหวเบา ๆ ราวกับบุปผาสีเข้มที่กำลังผลิบานครึ่งหนึ่งอยู่บนกิ่งไม้
“เหตุใดเจ้าจึงพูดเรื่องพวกนี้กับเซลิเวรา” มอร์แกนมองนางด้วยสายตาเย็นชา
แอมเบอร์ลีกระโดดลงจากต้นไม้ พุ่มไม้บนพื้นพลันเคลื่อนเข้าหากันเองจนรวมเป็นเบาะนุ่มผืนหนึ่ง รองรับร่างของนางยามลงพื้นอย่างแผ่วเบาไร้สุ้มเสียง