บทที่ 113: มอร์แกน

บทที่ 113: มอร์แกน

นางยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ผมยาวสีเงินขาวสยายลงถึงเอว ก้มหน้ามองกองแผ่นหนังแกะในมือ คิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเปิดปิดโดยไร้เสียง ราวกับกำลังคำนวณสูตรอันซับซ้อนบางอย่าง

มอร์แกน

ชื่อดังกล่าวผุดขึ้นในห้วงความคิดของอูเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นความรู้ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

มอร์แกนวางแผ่นหนังแกะลง ก่อนหันกลับมา

เส้นสายระหว่างคิ้วและดวงตาของนางอ่อนโยนผ่อนคลาย ขนตาสีเงินขาวยาวงอน ทอดเงาจาง ๆ ลงใต้แสงจันทร์ สีหน้าของนางเรียบเฉย มุมปากไร้รอยยิ้ม มีเพียงสมาธิและความสงบนิ่งจากการหมกมุ่นค้นคว้ามานานปี

ทว่าเมื่อมองมายัง “ตัวนางเอง” ดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับมีบางสิ่งไหววูบเบา ๆ