บทที่ 114: โครงกระดูก

บทที่ 114: โครงกระดูก

ดวงวิญญาณนั้นเงยหน้ามองนาง สีหน้าจากหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นเลื่อนลอย

มอร์แกนไม่ได้เร่งรัด เพียงนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้านางและรอคอยอย่างเงียบงัน

ริมฝีปากของคนวัยกลางคนขยับเล็กน้อย คล้ายต้องการจะกล่าวบางอย่าง ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดหลุดออกมา

จากนั้นนางก็เริ่มส่ายศีรษะ เค้าโครงของร่างวิญญาณทั้งร่างสั่นไหวจนค่อยๆ พร่ามัว

นางอ้าปากกรีดร้องอย่างไร้สุ้มเสียง ใช้สองมือกุมศีรษะ จิกเล็บลงบนหนังศีรษะ ก่อนทั้งร่างจะเริ่มพองตัวและบิดเบี้ยว กลายเป็นเงามืดอันน่าสะพรึงกลุ่มหนึ่ง

มอร์แกนลุกขึ้นยืน

สีหน้าของมอร์แกนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง นางยกไม้เท้ากระดูกขึ้นแตะเงามืดกลุ่มนั้นเบาๆ