บทที่ 96: ดินแดนใต้สังกัด

บทที่ 96: ดินแดนใต้สังกัด

การรำลึกความหลังเป็นเพียงข้ออ้าง ส่วนการถ่วงเวลาเพิ่งคือความจริง

เอลินอร์รู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าทหารของเมืองชิงเหอมีฝีมือเพียงใด หากเปิดฉากต่อสู้กันจริง พวกเขายังไม่คู่ควรแม้แต่จะติดฟันม้าศึก

ดังนั้น นางจึงทำได้เพียงใช้ถ้อยคำตามแบบขุนนางประวิงสถานการณ์เอาไว้ก่อน โยนเรื่องทั้งหมดให้บุคคลที่สามซึ่งไม่มีตัวตน ทำให้อีกฝ่ายยังจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าความมั่นใจของเมืองชิงเหอมาจากที่ใดกันแน่

เดิมทีเอลินอร์คิดว่ากำลังรบของเมืองไม่เพียงพอ จึงตั้งใจจะตบตาอีกฝ่ายไปก่อน แต่ในเมื่อกำลังรบมาถึงแล้ว ยังจะรออะไรอยู่อีกเล่า