บทที่ 95: แวนส์

บทที่ 95: แวนส์

ตอนนั้นมาร์กาเร็ตยังคงมึนงงไปทั้งคน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอนหรือถูกทำให้ตกใจจนสติหลุดกันแน่

พอมานึกย้อนดูในตอนนี้ นางก็อยากตบหน้าดาเรียนสักสองฉาด

ต่อไปแคว้นเคนแห่งนี้ก็ต้องส่งมอบให้นางดูแลแล้ว เจ้าเด็กเหลือขอกลับไม่รู้จักฟังด้วยซ้ำว่าตนเองพูดอะไรออกมา

นางค่อย ๆ ลูบรอยยับบนชายกระโปรงให้เรียบ ทว่าในเมื่อดาเรียนเอ่ยปากขึ้นได้ยากนัก ทั้งยังเป็นเรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ นางย่อมต้องให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่

นางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พลันมีนกกระจอกตัวหนึ่งโฉบบินผ่านกิ่งไม้พอดี

หกปี

ช่วงเวลาที่ดาเรียนจากนางไปนั้น ยาวนานกว่าช่วงเวลาที่อยู่เคียงข้างนางเสียแล้ว...