บทที่ 53: อนาคตของเมืองชิงเหอ

บทที่ 53: อนาคตของเมืองชิงเหอ

ภายในโรงเตี๊ยมเงียบกริบ

ใบหน้าของเพลแฮมซีดขาวจนแทบโปร่งใส หัวเข่าภายใต้เสื้อคลุมสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ จนเนื้อผ้าสั่นเป็นระลอกละเอียดวงแล้ววงเล่า

เสียงหึ่งๆ ดังก้องอยู่ในศีรษะ เหลือเพียงความคิดเดียวที่สะท้อนซ้ำอย่างบ้าคลั่ง: คนต่อไปก็คือข้าแล้ว!

ขาของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แม้คิดจะหนีก็ขยับไม่ออก สุดท้ายจึงทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ

“ท่าน!” เสียงของเขาสั่นพร่า มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะยกกล่องไม้ใบเล็กประณีตในอ้อมแขนขึ้น

“นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่ข้ามี! ขอท่านโปรดรับไว้ ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้า!”

อูเหยารับกล่องไม้มา เปิดดูเหรียญทองและเอกสารสัญญาที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบภายใน ก่อนโบกมืออย่างพึงพอใจ “ตกลง”